مقصد تحمّل كردم و آن مرد عرب را از خواب بيدار ننمودم تا به كربلا رسيديم . اوّل به زيارت بارگاه مقدّس و مطهّر امام حسين ( ع ) رفتم و بعد هم رفتم خدمت استاد عزيزم . وقتى درب منزل را زدم ، مرحوم آخوند همدانى خودشان با پاى برهنه به استقبال من آمدند . درب را باز كردند و با خوشحالى فراوان به من فرمودند : آقا سيّد سعيد شما راه را خيلى خوب پيمودى ! مرحبا به شما ! و اين در حالى بود كه من هنوز حرفى نزده بودم و در مورد اتّفاقى كه در راه افتاده بود ، صحبتى نكرده بودم . ايثار ، گذشت و خدمت خالصانه به ديگران ، باعث شد كه آقاى سيد سعيد راه پر فراز و نشيب سير و سلوك را خيلى زود بپيمايد و عارف واصلى همچون استادش نيز به او مرحبا بگويد . سخن آخوند همدانى ( رحمه الله ) و آفرين گفتن او ، علاوه بر اين كه حكايت از ديد باطنى اين ولىّ خدا دارد ، حلم ، بردبارى و از خودگذشتگى مرحوم سيّد سعيد را نيز مورد تشويق و تقدير قرار داده است . از اين موارد در زندگى روزمرهء انسان‌ها بسيار اتفاق مىافتد ، در خانواده همسر نسبت به همسر و فرزندان ، فرزندان نسبت به پدر و مادر و حتّى فرزندان نسبت به يكديگر مىتوانند مهربانى كنند و براى رضاى خدا دل همديگر را به دست آورند . ارزش اين كار از يك حج و عمرهء مقبول بيشتر است و عامل مفيد و مؤثّرى براى جذب كشش و جذبهء الهى به شمار مىرود . از حضرت امام باقر ( ع ) از قول نبى مكرّم اسلام ( ص ) روايت شده كه فرمودند : « مَنْ سَرَّ مُؤْمِناً فَقَدْ سَرَّنِي وَ مَنْ سَرَّنِي فَقَدْ سَرَّ اللَّهَ » « 1 » و در روايت ديگرى منقول است كه شخصى خدمت امام صادق ( ع ) آمد و از آن حضرت درخواست كرد نامه‌اى براى استاندار اهواز كه اتّفاقاً از شعيان بود و تقيّه مىكرد ، بنويسند و در آن نامه درخواست كمك به شخص مراجعه كننده را مطرح فرمايند . امام ( ع ) در نامه‌اى به آن استاندار كه نجاشى نام داشت ، فرمودند : « برادرت را

--> ( 1 ) . الكافي ، ج 2 ، ص 188